Poprzednio nie napisałem wam o jeszcze jednej, najważniejszej sprawie - czyli reprezentacji Polski. Bardzo się ucieszyłem, kiedy okazało się, że mogłem wystąpić w pierwszym składzie w spotkaniu z Bułgarią. Ostatnie chwile przed pierwszym gwizdkiem długo będę pamiętał. Wprawdzie hymnu nie śpiewałem, ale oczywiście ciarki mnie przeszły i łezka w oku się zakręciła. Bo przecież w końcu udało znaleźć się w wyjściowej jedenastce.

I to koniec miłych rzeczy, bo... jestem bardzo niezadowolony ze swojej postawy. Na pewno nie zaprezentowałem się tak, jak to robię w Anglii. Zdecydowanie stać mnie na więcej. Szkoda, bo zależało mi na dobrym występie, przecież graliśmy na Polonii. A ja nie do końca byłem sobą. Od trenera Smudy również usłyszałem, że oczekiwania wobec mnie są większe. Nie przybijam się jednak. Zresztą nie mam na to czasu, bo cały czas gram w Championship.

OK, przejdźmy do spraw pozapiłkarskich. Wyobraźcie sobie, że ostatnio zacząłem chodzić na... musicale! Byliśmy na kilku z Kasią i muszę powiedzieć, że bardzo nam się podobało. Na pewno nie były to nasze ostatnie musicale. Poza tym odwiedzam też polską restaurację w Nottingham. Ostatnio wybraliśmy się tam we czwórkę. Ja z Kasią, a także moja nauczycielka angielskiego z mężem. Zjadłem polski barszcz, był naprawdę pyszny! Ale ważniejsze było to, że przez cały czas rozmawialiśmy po angielsku.

Dowiedziałem się kilku fajnych ciekawostek na temat Świąt Wielkanocnych w Anglii, a także ja opowiedziałem trochę naszych polskich tradycji. Moja nauczycielka jest fanką kajaków i obiecała, że niedługo mnie na nie zabierze. Słyszałem, że to fajny sport. Oczywiście będę płynął z prądem rzeki. W przeciwnym kierunku nie spróbuję, bo chyba bym tam umarł na miejscu:) Co jeszcze? Planuję odwiedzić wesołe miasteczko w Yorku, a także wybrać się do muzeum Madame Tissot. Plany ambitne, ale oczywiście do wykonania!