Jak już wam pisałem, dostałem ostatnio sporo gratulacji. Jedne kompletnie mnie jednak zaskoczyły. Jakiś kibic napisał do mnie, że cieszy się z moich dobrych występów, ale... mam pod żadnym pozorem nie przechodzić do Leeds. Zrobiło się głośno, powiedziałem o tym w klubie i później wszyscy mnie o to pytali. Nie wiem o co chodzi z tym Leeds, ale sprawdziłem, jak im idzie w lidze. Idą na awans do Championship, ale uspokajam wszystkich – na razie nie myślę o odejściu z Nottingham.

Śmiesznie było też innym razem, kiedy jakiś gościu podszedł do mnie na ulicy i powiedział, że gram fajnie, ale powinienem wyrzucić te obciachowe długie getry. Odpowiedziałem mu ze śmiechem, że nigdy tego nie zrobię, bo przynoszą mi szczęście. Innym razem robię sobie zakupy w sklepie, a jakiś młody Anglik z siedem-osiem minut stoi niedaleko mnie. Gołym okiem widać było, że bije się z myślami, czy do mnie podejść. Kiedy już zapytał, czy to ja jestem „Raddy”, odpowiedziałem mu w żartach: „No co ty, pomyliłeś się, jestem tylko do niego podobny”.

Aha, jeszcze jedno. Ostatnio jak poszliśmy z dziewczyną do kina, po raz kolejny przeszedłem atak fanów. A konkretnie fanek. Czekaliśmy z Kasią na wejście na salę kinową, nagle mówi mi, że jakaś dziewczyna od pięciu minut patrzy na mnie jak w obrazek. Po chwili podeszła i błędem było to, że przyznałem się kim jestem. I wtedy się zaczęło, bo dziewczyna była naprawdę „zajarana”! Zaatakowała mnie chyba cała drużyna fanek, przez kilkanaście minut musiałem wypisywać autografy i pozować do zdjęć.
Nie twierdzę oczywiście, że kontakty z fanami są dla mnie nieprzyjemne. Ale ja się stresuję i zaraz robię się czerwony!