Już od kilku miesięcy jestem piłkarzem Nottingham Forest, klubu z miasta Robin Hooda. I muszę przyznać, że z życiem w Anglii radzę sobie coraz lepiej.

Ostro zasuwam na treningach, pewnie dzięki temu kilka razy trafiłem do siatki. Kurczę, teraz też mogłem strzelić fajną bramkę. W niedzielnym meczu z Cardiff City minimalnie chybiłem jednak z rzutu wolnego. Może trochę się wystrzelałem, co? W każdym spotkaniu mam znakomite sytuacje, trzeba tylko je wykorzystywać. Ważniejsze są jednak wyniki drużyny, a ostatnio moje Nottingham nie zawodzi. Z Cardiff, które zajmuje drugie miejsce w Championship, zremisowaliśmy 1:1. A mogliśmy wygrać! W sobotę gramy z Bristol City, które w tabeli również jest wyżej od nas. Liczymy na zwycięstwo. Klubowe władze również. Nadzieje są coraz większe, ale trener ciągle powtarza nam: „Panowie, ma być cisza i spokój, robimy swoje”.

Nie samą piłką jednak człowiek żyje. Klub dba, żebym szybko nauczył się języka angielskiego. I dopóki nie będę mówił płynnie, Nottingham ma mi finansować kurs. Chodzę na indywidualne lekcje. Ostatnio wygadałem się mojej nauczycielce, że mam wolny dzień. To ona na to: „zrobię ci niespodziankę”. Myślałem, że będzie to jakieś oryginalne zadanie podczas lekcji. Ale nie! Wyobraźcie sobie, że zabrała mnie na jakieś… pole, godzinę drogi od Nottingham. Spacerowaliśmy i rozmawialiśmy po angielsku. Cały czas musiałem być czujny i skupiony, bo przepytywała mnie ze słówek. Ale to dobrze, bo dzięki temu poznaję nowe zwroty. Im więcej mówię, tym bardziej oswajam się z tym językiem.

A wracając do miejsca, w którym byliśmy. Tam nawet z zasięgiem telefonicznym było ciężko! Muszę powiedzieć, że bardziej urokliwego miejsca w Anglii do tej pory nie widziałem. Niesamowite widoki, drzewa, obok rzeczka płynie. Normalnie bajka! Podobno kiedyś na spacery przychodziła tutaj księżna Diana. Idealne miejsce, żeby pospacerować z dziewczyną. I zapewniam was, że to zrobię.