Wiecie, dlaczego nasz sobotni mecz z Leicester odbędzie się już o godzinie 13? Bo organizatorzy obawiają się, że gdybyśmy mieli grać później, to na trybuny przyszłoby mnóstwo pijanych kibiców. Czeka nas bowiem spotkanie derbowe. A takie pojedynki zawsze mają gorętszą atmosferę. Gramy u siebie, będzie pewnie pełny stadion. Około 30 tysięcy kibiców. Doping na maksa, ciarki na plecach. Na takie mecze się czeka!

Ostatnio mamy świetną passę. Wygraliśmy kilka meczów z rzędu i awansowaliśmy na czwarte miejsce w tabeli Championship! A przecież początek był taki, że lepiej o nim od razu zapomnieć.

Ostatnio zagraliśmy naprawdę fajne spotkanie, pokonaliśmy Doncaster 4:1. Nieźle nam się ułożyło, bo już pierwsza „sztuka” została zamieniona na bramkę. A potem to poleciało. Ja zaliczyłem dwie asysty, a mogłem mieć trzy. Czekam teraz na bramkę, bo już dawno żadnej nie zdobyłem. Cały czas trenuję po zajęciach. Zostaję i naparzam rzuty wolne. Mam dużo czasu, więc nie próżnuję.

Podobnie było, kiedy przyjechałem na zgrupowanie kadry w Grodzisku i Bydgoszczy. Tam również nie dawałem spokoju Wojtkowi Szczęsnemu i Tomkowi Kuszczakowi. Musieli przez dobre pół godziny bronić moje strzały.

W ogóle ten przyjazd na kadrę był dla mnie wielkim przeżyciem. Poprzednio już pisałem wam, jak się ucieszyłem, kiedy okazało się, że zastąpię w drużynie Rafała Murawskiego. OK, zbyt wiele minut nie dostałem, ale i tak się cieszę. Przed meczem z Kanadą w Bydgoszczy wyglądało na to, że będę grał w pierwszym składzie. W treningowych gierkach cały czas byłem w drużynie, która miała być tą podstawową. Okazało się jednak, że zastąpił mnie Dariusz Dudka.

Trudno. Zaciskam zęby i gryzę trawę, aby następnym razem było jeszcze lepiej. Musi być.